تو... خسرو گلسرخی

تن تو کوه دماوند است ، با غرورش تا عرش ، دشنه ی دژخیمان نتواند هرگز ، کاری افتد از پشت ، تن تو دنیای از چشم است ، تن تو جنگل بیداریهاست ، همچنان پابرجا ، که قیامت ، ندارت قدرت ، خواب را خاک کند در چشمت ، تن تو آن حرف نایاب است ، کز زبان یعقوب ، پسر جنگل عیاری ها ، در مصاف نان و تیغه ی شمشیر ، میان سبز ، خیمه می بست برای شفق فرداها ... تن تو یک شهر شمع آجین ، که گل زخمش ، نه که شادی بخش دست آن همسایه است ، که برای پسرش جشنی برپا دارد ، گل زخم تو ، ویرانگر این شادیهاست ... ، تن تو سلسله ی البرز است ، اولین برف سال ، بر دو کوه پلکت ، خواب یک رود ویرانگر را می بیند ، در بهار هر سال ، دشنه دژخیمان نتواند هرگز ، کاری افتد از پشت ، تن تو ، دنیایی از چشم است .

خسرو گلسرخی

غروب

تقدیم به روح پاک و مقدس فرج اله کهزادی

قربانی عشق ره آزادگی ام من ، فرسوده بشد جسم ، ویرانه بشد زندگی من ، در پیچ و خم سخت ره آزادی ای یار ، در بند شدم ، بیمار شدم ، بیکار شدم ، گشتم گرفتار ، به پایان رسید عمر ، ناکام بماند عشق ، ناخوانده بماند دفتر ، بر خاک بشد پیکر ، این بود آغاز ، این بود پایان .

شعر : کوهیار چگنی 

شعری از حمید مصدق

شعری از حمید مصدق به فروغ فرخزاد

تو به من خندیدی و نمی دانستی ، من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم ، باغبان از پی من تند دوید ، سیب را دست تو دید ، غضب آلود به من کرد نگاه ، سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک ، و تو رفتی و هنوز ، سالهاست که در گوش من آرام آرام ، خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم ، و من اندیشه کنان غرق در این پندارم ، که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت ،

جواب فروغ فرخزاد به حمید مصدق

من به تو خندیدم ، چون که می دانستم ، تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی ، پدرم از پی تو تند دوید ، و نمی دانستی باغبان باغچه ی همسایه ، پدر پیر من است ، من به تو خندیدم ، تا که با خنده ی تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم ، بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و ، سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک ، دل من گفت : برو چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه ی تلخ تو را ، و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام ، حیرت و بغض تو تکرار کنان ، می دهد آزارم ، و من اندیشه کنان غرق در این پندارم ، که چه می شد اگر باغچه ی خانه ما سیب نداشت.

کنسرت بزرگ شهر

داریوش نظری به همراه گروهش در کنسرت بزرگ شهر به افتخار دو اسطوره ی تکرار نشدنی ورزش و هنر لرستان ، ناصر میرزایی و رضا سقایی به هنرنمایی پرداخت.

آرامگاه کوروش کبیر

آنچه که باعث شده خاطره و یاد کوروش با گذشت 2500 سال همچنان در قلب تمامی ایرانیان جاوید باقی بماند ، صلح طلب بودن ، عادل و منصف بودن و کمک به مستمندان بوده است . پندها و آموزه های وی سرمشقی شایسته برای زندگی جوانان این مرز و بوم بوده و هست.

گوشه ای از وصیت نامه ی کوروش کبیر به کمبوجیه پسرش : همواره حامی کیش یزدان پرستی باش اما هیچ قومی را مجبور نکن از کیش تو پیروی کند و پیوسته و همیشه بخاطر داشته باش که هر کسی باید آزاد باشد تا از هر کیشی که میل دارد پیروی کند . از کژی و ناروایی بترسید .

اگر اعمال شما پاک و منطبق بر عدالت بود ، قدرت شما رونق خواهد یافت . ولی اگر ظلم و ستم روا دارید و در اجرای عدالت تسامح ورزید ، دیری نمی انجامد که ارزش شما در نظر دیگران از بین خواهد رفت و خوار و زبون و ذلیل خواهید شد. نیکی به دیگران در من خوشدلی و آسایش فراهم می ساخت و از همه ی شادی های عالم برایم لذت بخش تر بود . پیکر بی جان مرا هنگامی که دیگر در این گیتی نیستم در میان سیم و زر مگذارید . پس از مرگ بدنم را مومیایی نکنید و در طلا و زیور یا امثال آن نپوشانید . هر چه زودتر جسدم را در آغوش خاک پاک ایران قرار دهید تا ذره ذره های بدنم خاک ایران را تشکیل دهد.